Phil Bee's Freedom live in Café De Noot, Hoogland 26 november 2016

De muzikanten, die uit de top van de Nederlandse en Belgische muziekwereld komen, vormen een elkaar goed aanvoelend collectief. Niet voor niets zijn ze vier keer genomineerd voor de Dutch Blues Awards. Zowel de band in zijn totaliteit als Phil Bee (zang), Pascal Lanslot (toetsen) en Arie Verhaar (drums) dingen mee in hun eigen categorie. Vanaf de eerste klanken hoor je dan ook dat die nominaties terecht zijn. De sound is goed en de ritmesectie (met invaldrummer!) uitstekend waardoor het hammondorgel en de twee sologitaren hun weg vloeiend kunnen volgen. De permanent aanwezige glimlach van John F. Klaver en de geconcentreerde blik van Berland Rours spreken boekdelen. Beiden zijn de gitaristen van de band en maken elk in hun eigen klankkleur de songs af. Berland Rours lijkt iets meer ruimte krijgen om te soleren, Klaver speelt een avond lang vol zelfvertrouwen. Op Got to Get Better in a Little While laten beiden zich gelden, maar niet zoals je in zulke gevallen vaak ziet met een duel. Nee, het heeft eerder weg van een liefdesdans. Een beetje jammer is dat Phil Bee de achtergrondzangeressen niet heeft meegenomen. Op het studioalbum Memphis Moon doen zij zwoel hun ding. Toch blijkt de band ook zonder de dames goed uit de voeten te kunnen. De achtergrondvocalen doen ze gewoon zelf, met een grote inbreng van John F. Klaver.

In de toegift wordt Old Love (Eric Clapton) gespeeld. Hierop begint John F. Klaver met ragfijn subtiel gitaarspel dat gaandeweg steeds nadrukkelijker klinkt om uiteindelijk met Berland Rours’ gitaar samen de weg naar het einde te bewandelen. Deze afsluiter is misschien wel het mooiste nummer van de avond. Misschien, want One Last Kiss blijft natuurlijk van een eeuwige schoonheid. En er waren stiekem wel meer hoogtepunten te horen. Wat deze avond goed duidelijk maakt is dat Phil Bee en zijn mannen in een lekkere flow zitten .