Fred Eaglesmith - Standard


A Major Label

Het werk van de Canadees Fred Eaglesmith (1957) beslaat een lange lijst. Toch kende ik deze man nauwelijks. Maar nu er met Standard weer een nieuw album is verschenen pak ik mijn kans.

Het album komt precies op tijd, want de weemoedige sfeer van de liedjes sluit goed aan bij mijn eigen gemoed. Eaglesmith klinkt heel vertrouwd en dichtbij. Alsof hij zojuist is binnengekomen van het werk op het land, de bemodderde laarzen uittrekt, de gitaar pakt en een stoel bijtrekt. Hij speelt vervolgens zijn liedjes bij de geur van een pan met dampende soep aan een stuk door alsof hij aan het biechten is.

Fred Eaglesmith, man met gitaar, liedjesschrijver met als thema mens en machine. Vooral de mens, want op dit album staan vele bijzondere portretten van mensen die op zijn hoogst middle class zijn. Over arme mensen die verliezen hebben geleden en wier enige wens nog is het bezit van een goede hordeur om de vliegen buiten te sluiten en de koelte binnen te halen. Maar ook over machines, vooral voertuigen, die hij met zijn soms gruizelige stem met net zo veel liefde portretteert als de medemens. De instrumentatie is daarbij bijzonder onnadrukkelijk. Prachtig, maar omfloerst, niets vraagt om de aandacht. Ook die soms opduikende vrouwenstem klinkt alsof die vrouw er eigenlijk niet had willen zijn.

Standard van Fred Eaglesmith blinkt uit in bescheidenheid.