John Mayall - Talk About That


Forty Below Records

Als John Mayall over de liefde zingt kan ik een glimlach maar moeilijk onderdrukken. De goede man heeft immers een leeftijd waarop je overgrootvader kan zijn. Maar nog steeds zingt en speelt hij met net zoveel overtuiging als een halve eeuw geleden. Daarom is een album van John Mayall altijd goed. Ze verschijnen met een snelheid van pakweg een album per jaar en wat dat betreft kun je net als bij Van Morrison best eens een album overslaan. Maar zodra je de draad weer oppikt weet je dat je een muziekwerk te pakken hebt met een kwaliteitskeurmerk.

Het album opent funky met Talk About That. Op het nummer erna zijn voor het eerst de blazers te horen. Later keren ze nog op een paar nummers terug. Op het maatschappijkritische The Devil Must Be Laughing maakt Joe Walsh verrassend zijn opwachting. Op Cards on the Table laat hij op slide guitar nog eens van zich horen. Walsh toont zijn klasse, waardoor je bijna vergeet dat Mayall de laatste jaren op de gitaar uitstekend ondersteund wordt door Rocky Athas, zoals te horen is op bij voorbeeld Don’t Deny Me (Jerry Lynn Williams). Maar Athas schijnt inmiddels de band te hebben verlaten. Een constante factor op het album is het uitstekende toetsenwerk van de meester zelf.

Van de elf titels zijn er acht van zijn hand. Er bestaat nog geen enkele aanwijzing dat John Mayall zich terug gaat trekken uit de muziekwereld. Er zijn mensen die decennia jonger zijn en die al volledig uitgeblust zijn. Zo niet John Mayall, die met de energie van een jong volwassene blijft doorgaan met schrijven, spelen en toeren. John Mayall als lijstduwer voor 50plus? Dat zou echt een belediging voor hem zijn!