Kim Janssen - Cousins


Snowstar Records

Kim Janssen is al jaren zo’n onvermoede parel in een bomvol kralendoosje, een onverwachte schat die je gemakkelijk over het hoofd ziet in de grote massa. Weinigen kennen hem. Gelukkig maar, want zo kunnen de muziekliefhebbers opscheppen over hun goede smaak. Want als je van de muziek van Kim Janssen houdt, dan moet je wel een fijnproever zijn. Zelf is Kim Janssen misschien wel tevreden met deze positie in de muziekwereld. In een vol stadion spelen? Dat zou beslist de intimiteit en warmte van zijn concerten teniet doen. Nee, dan liever een zaaltje als De Helling, waar hij vrijdag 31 maart zijn nieuwe album Cousins gaat presenteren. Op dat podium te staan samen met zijn muzikale vrienden en daar op te treden voor een volle bak toegewijde fans, dat moet voor hem een van de fijne momenten van het leven zijn. Waarom zou je meer willen? Geluk wordt immers niet bepaald door kwantiteit.

Op zijn nieuwe album klinkt de muziek rijk tot aan bombastisch toe. Het balanceert soms op het randje van te veel, maar het blijft altijd binnen de betamelijkheid.De orkestratie, de synthesizers en de beukende drums geven veel vaart aan de muziek. De symfonische instrumenten pompen de muzieknoten onvermoeibaar rond en het goed op de voorgrond klinkende noeste drumwerk van Simon Levi geeft de muziek zo’n grote dynamiek mee dat je soms meent een kudde olifanten te horen galopperen.Er zijn wel meer verwijzingen naar het Verre Oosten, Azië zit dan ook in het dna van Kim Janssen.

Het album opent zwaar, bonkend en tikkend met Dynasty, de nieuwste single. De muziek zwelt met tussenpozen steeds meer aan waarbij het koperwerk telkens probeert de strijkers te overspelen. Net als je denkt dat de climax is bereikt doorbreken troostende Sirenen onder aanvoering van Marla Hansen de spanning. Groots en verpletterend klinkt alles nu al en dit was nog maar het eerste nummer. Zoals de orkestratie van Eiríkur Orri Ólaffson (Sigur Ròs) je als luisteraar alle kanten van je gemoed laat zien, zo varieert de stem van Kim Janssen ook van laag tot hoog, van fluisterzacht tot verwonderend aanwezig.

Het is die afwisseling in tempo, dynamiek, spanning en ontspanning die het album zo kenmerkt. Want bij een nummer als Night Heron hoor je de afwisseling tussen de volle vaart en de stap op de plaats, de rustige gitaar en de plagende strijkers, het kalme getik en ijverige gebeuk van Simon Levi, gelardeerd met leuke basloopjes trouwens. Op het daaropvolgende Gouldians, de eerste single, is Simon Levi helemaal op dreef met fantastisch en fascinerend getrommel. Het album eindigt met Rama VI, ook al zo’n verschrikkelijk sterk nummer. Ik heb het in de repeatstand beluisterd en dat kun je gerust een dag volhouden. Een prachtige compositie die je uitnodigt tot meezingen en meehuppelen in een optimistische optocht. Het is sterk genoeg om als volgende single te fungeren en dat wordt dan geheid een hit. Misschien is dat dus een slecht idee, want voor je het weet gaat Kim Janssen de Ziggo Dome vol spelen en dan moeten wij fijnproevers onze lieveling delen met het grote publiek. Ja ja, een klein beetje elitair gedrag is ons niet vreemd.

Trouwens, het gehele album kun je gerust in de stand repeat zetten; het nodigt uit tot luisteren en herbeluisteren. Cousins biedt een fraaie staal van Kim Janssens mogelijkheden. Met een volgend album hoeft hij echt niet te proberen dit werk te overtreffen, want heel waarschijnlijk is Cousins zijn magnum opus.