The World of Dust - Golden Moon

Hier had de coverafbeelding moeten staan
Tiny Room Records

Wie van gelikte muziek houdt, moet maar niet verder lezen. Want Golden Moon van The World of Dust is daar het tegenovergestelde van. De muziek van deze Utrechtse ‘band’ is op de plaat gezet zonder de ambitie een vlekkeloos geluid te bereiken. Nee, eerder doet de sound denken aan de tijd dat wij op onze transistorradiootjes luisterden naar het piratenschip Veronica, toen het huidige 3FM met een kristalhelder geluid de Veronica-luisteraars probeerde in te palmen. Maar er bestond ook nog iets als de charme van krakend geluid. Altijd overigens want ook nu stappen steeds meer mensen over van digitale naar analoge muziek op vinyl.

Op Golden Moon bestaat The World of Dust bijna uitsluitend uit Stefan Breuer. Hij is dicht bij huis gebleven om er met behulp van de microfoons van zijn iPhone en laptop muziek op te nemen en er met behulp van 4-track en 8-track cassetterecorders lagen aan toe te voegen. Je hoort de kindergeluidjes op de achtergrond. Aldus ontstonden er 84 liedjes die in huiselijke kring bewaard werden. Maar wat was bedoeld als privéserie kon Stefan Breuer niet langer onder de pet houden. Nu heeft hij er een 20-tal aan de openbaring prijsgegeven, met als extra optie een boek met artwork en songteksten. Een logische stap, want anders ben je geen artiest maar slechts een hoeder van persoonlijke bezittingen.

Het album begint heel misleidend met School Carlotti. Je hoort pompende muziek die klinkt als van achter een ijzeren gordijn, de woorden zijn nauwelijks verstaanbaar en de basklanken imiteren het geratel van een nijvere naaimachine. De luisteraar wordt meteen ontregeld. Hoe gaat dit verder, denkt hij en zet zich schrap voor het vervolg. Maar met One One dienen zich al herkenbare melodieën aan en alle nummers daarna (het zijn er 20 in totaal) etaleren een uitwaaierend aanbod van liedjes waarbij de ene keer gitaren, soms ronkend, en de andere keer keyboards de melodielijnen verzorgen. Ergens in het midden staat mijn favoriete kwartet. Dat begint met het I Am Oak-achtige Peach en wordt vervolgd met het psychedelische Museums of Death, dat met die gitaren de zestiger jaren oproept, Gagging On Smallpox met dat Iron Butterfly-orgel en Tribal Memories met een onverwachte maar wel zo doeltreffende bijrol van de toevallig aanwezige dreumes Marie. Je hoort in alle nummers de scheppingsdrang van Stefan Breuer, zijn onhoudbare gedrevenheid om een 'kunstwerk' te maken.

Misschien is kunstwerk eigenlijk wel het juiste woord bij dit album. Het bevat allemaal kaleidoscopische kunstwerkjes, waarbij de techniek aan de ene kant onmisbaar is om ze tot stand te brengen, maar aan de andere kant ondergeschikt is aan de muziek. Golden Moon bevat drie kwartier aan muziek die de luisteraar meeneemt in een carrousel van waaruit je steeds een ander zicht hebt op de werkelijkheid.