Imelda May - Life. Love. Flesh. Blood

Hier had de coverafbeelding moeten staan
DECCA Records

Life. Love. Flesh. Blood van de Ierse Imelda May is een bijzonder goed album geworden. Toch zullen haar volgers bij een eerste kennismaking de wenkbrauwen optrekken, want de muziek voldoet zeker niet aan het verwachtingspatroon dat in een decennium is ontstaan. Imelda May heeft namelijk het voor haar vertrouwde pad van de rockabilly verlaten en is een andere weg ingeslagen. Dat geldt ook voor haar persoonlijk leven en beide kun je niet los zien van elkaar. Haar toekomst is ongewis en gelukkig heeft ze een aantal mensen in haar omgeving die ervoor waken dat ze muzikaal niet van de weg raakt. Mensen zoals Bono, die een korte periode als haar mentor heeft gefungeerd. Hij heeft er ook voor gezorgd dat T Bone Burnett als producer bij het album werd betrokken.

In haar puberteit maakte ze voor het eerst mee dat haar verkering uit ging. Verscheurd door verdriet ging ze op weg naar een optreden met haar vader, die haar naar haar bestemming reed. De goede man zag zijn dochter in tranen naast zich zitten en merkte op dat ze nu klaar was om de blues te gaan zingen. Zingen kon ze al langer, maar er ontbrak nog zo’n zwart randje aan. Nu, bij het verschijnen van haar vijfde album, is haar hart weer verscheurd. Het kwam namelijk tot een breuk met de vader van haar dochter en dat was een gebeurtenis die diepe wonden maakte. Maar ook gaf het haar de inspiratie voor het schrijven van een serie liedjes vol verwijt en hunkering die tot de beste van de break up songs horen.

In eigen land wordt ze enorm gewaardeerd, maar op het vaste land blijft die waardering nog even uit. Imelda May, van wie ik voor het eerst hoorde via het album Emotion & Commotion (2010) van Jeff Beck, maakte muziek in het rockabilly genre. Met haar man Darrel Higham, gitarist in de band en een goede vriend van Jeff Beck, speelde ze rockabilly van het hoogste niveau. Daarbij hield Imelda May consequent vast aan haar rockabilly look, een goed voorbeeld van volgehouden perfectie.

Wat er precies gebeurd is waardoor de breuk ontstond is onduidelijk. Het gaf in elk geval genoeg stof voor een aantal hartverscheurende songs waarin met een beschuldigende vinger naar de ander wordt gewezen. De vernietigende toon van het verwijt in Should’ve Been You laat niets aan de verbeelding over. Pijnlijk raak verwoord is het lied dat bovendien in de videoclip oorlogszuchtig geïllustreerd wordt. Pas maar op Darrel, deze meute bloeddorstige vrouwen komt binnenkort verhaal bij jou halen!

De liedjes verbeelden heel duidelijk haar huidige levensfase waarin ze bezig is opnieuw een positie te vinden. Deze zoektocht leidt tot persoonlijke liedjes die in het diepste van haar gekwetste hart zijn ontstaan. Een constante in haar muzikale leven is in elk geval Jeff Beck die bij tijd en wijle opduikt. Op Black Tears schittert hij weer op de gitaar. Ook Jools Holland laat van zich horen. Maar dit zijn in feite kleine weetjes waar het album het niet van hoeft te hebben. De kracht zit immers in de gevoelige songs en haar geweldige stem waarmee ze van fluisterzacht tot schreeuwend hard haar boodschap brengt.