Björn van der Doelen - De cowboy, de outlaw, de sheriff en de hoer

Hier had de coverafbeelding moeten staan
Val allemaal maar kapot ik doe het zelf wel-RECORDS

Een lekker klinkend Brabants americana-album is De cowboy, de outlaw, de sheriff en de hoer van Björn van der Doelen en de Huursoldaten. Zoals de titel en de fraai getekende hoes al doen vermoeden, is het een ruig album. Maar ruig vooral qua tekst, want Van der Doelen neemt geen blad voor de mond en is snoeihard voor anderen, maar ook voor zichzelf. Hij zingt - of praatzingt - met een Brabantse accent liedjes over persoonlijke sores en doet dat met het venijn van een ruwe bolster met blanke pit. Want die blanke pit is zeker ook te horen op deze plaat, bijvoorbeeld in het inlevend gezongen Rust. En venijn is misschien niet eens het goede woord, want er is geen sprake van boosaardigheid. De liedjes zijn eerder recht voor zijn raap, als de strakke pass van een spelverdeler op de flanken.

Noord-Brabant kent een aantal gedreven liedjesschrijvers. Het zijn meestal ook woordkunstenaars die zonder poeha hun repertoire uitbouwen. Aan het willekeurige rijtje JW Roy, Gerard van Maasakkers en BJ Baartmans kun je gerust de naam van Björn van der Doelen toevoegen. Samen met zijn Huursoldaten maakt hij muziek die het goed zal doen in de kroeg door zijn gruizige stem en de broeierige sfeer. Die Huursoldaten bestaan overigens uit een fraaie bende muzikanten die heel ingetogen de zang begeleiden, met mooie rollen voor cello (Mirthe de Jonge) en viool (Alex Akela).

Het album begint indrukwekkend met het titelnummer. Je hoort een bluesrockgitaar waarbij snel andere instrumenten zich voegen: de piano die hamerend noten uitdeelt, het drumstel dat gedempt aan het kloppen is, de afwisseling van gitaar en cello. Dreigend klinkt het hoe-ha koor en kakafonisch is het einde. Het is zo’n nummer waarvan je even bij moet komen alvorens verder te gaan. Daarna komen de liedjes die gaan over het leven en het ouder worden, hoe alles verandert. Liedjes, subtiel versierd met viool en cello, over het samen- en alleen zijn, met berusting en levenservaring, over liefde, over eenzaamheid. Het album eindigt met Het regent hard waarop viool en cello de stemming heel goed weergeven en levenswarmte natte kleren doet verdampen.

Een sterk punt van dit album is - naast de rake teksten - de wijze waarop de liedjes begeleid worden, zonder opsmuk, maar wel heel doeltreffend uitgevoerd. Als de klanken weemoedig wegsterven besef je dat je naar een bijzonder album hebt geluisterd.