Bas Kooman - Dans Dwaas

Hier had de coverafbeelding moeten staan
Bas Koomen Media

Bas Kooman maakt luisterliedjes, liedjes waarbij het vooral om de inhoud draait. Hij begeeft zich tekstueel tussen artiesten als Boudewijn de Groot en Herman van Veen; zijn muziek gedijt hierbij eerder in het theater dan op een poppodium. De liedjes zijn nu eens poëtisch en dan weer pamfletterig, want Bas Kooman heeft een zekere kijk op het mensdom en wil ons daarvan op zijn minst deelgenoot maken. De teksten zijn goed geformuleerd en worden goed verstaanbaar gezongen, twee voorwaarden om in een gemakkelijke stoel met een goed glas wat-dan-ook de liedjes te ondergaan. Daar zit verder weinig rock-n-roll bij.

Het album opent melodieus met Herinnering. Klaterende gitaren en speelse strijkers begeleiden Bas Kooman in een weemoedig lied dat terugkijkt naar de onbezorgdheid van zijn jeugd en de hartstocht van het verleden. Het vormt een contrast met het daarop volgende De profeet en de karavaan, dat een sombere blik werpt op de toekomst en waarin de roepende in de woestijn maar niet gehoord wil worden en ook een contrast met het heden in de Vinex-herder blues, gezongen vanuit het perspectief van een hond. In Zij heeft het hart kan de vrouwelijke hoofdpersoon goed omgaan met deze tijd en weet zij intuïtief te dealen met lastige situaties. Daarnaast heeft zij ‘het hart voor mij’. Wonderlijk, want dit is de eerste keer dat in de liedjes iets van pathos om de hoek komt kijken. En die komt nu net van de ander. Dit is misschien wel het sleutelnummer van dit album. Zoals de vrouw het hart en hoofd in evenwicht heeft, lijkt Bas Kooman naar dat evenwicht in zijn muziek op zoek te zijn.

Want een vraag die opkomt is welk publiek Kooman voor ogen heeft. De muziek is te weinig rock-n-roll voor het clubcircuit en zijn zang heeft te weinig gevoel voor het theater. Zo lijkt alles tussen wal en schip te geraken. Maar dat zou zonde zijn, want de filosofische en poëtische liedteksten bieden genoeg om van te houden en bevatten tal van verwijzingen die de moeite waard te zijn.

Een onverwacht hoogtepunt is de uitsmijter Lage Horizon, dat met zijn tempo en rocksound het meest richting pop gaat. Misschien is dit lied de ‘stippellijnen op de koude grond’ die de richting wijzen naar een eigen sound. Mooie melodielijnen combineren hier met een goede rocksound.

Bas Kooman heeft met Dans Dwaas een opmerkelijk ambachtelijk en bijzonder mooi geïnstrumenteerd debuutalbum opgeleverd. Het is een album waarmee hij nog alle kanten op kan. Maar een duidelijke koers verdient wel de voorkeur.