Calexico, een van de beste geheimen van de popmuziek

Maar het grote publiek wil ze maar niet ontdekken. Ze lijken zich er niet al te druk om te maken, want waardering van collega's is er volop. Bovendien voelen zij zich het beste thuis in de zaaltjes van het clubcircuit waar contact met het publiek nog mogelijk is. Gisteren waren zij in het Paard van Troje in Den Haag, vanavond treden zij op in Tivoli, Utrecht.

Calexico in het Paard van Troje, Den Haag, 21-2-2013

Calexico klinkt op zijn best als de vloeiende trompetklanken van Martin Wenk en Jacob Valenzuela geleidelijk overgaan in het golvende geluid van de pedal steel van Paul Niehaus. Dat betekent dat er dan een muziekfeestje aan het ontstaan is met muzikale invloeden van het zuiden van de Verenigde Staten tot aan de tango van Argentinië, met ruime aandacht voor mariachi. Dat was gisteren in Den Haag het geval.

De band had er zin in en speelde een programma dat voornamelijk uit liedjes van hun laatste album Algiers staan, aangevuld met band- en publieksfavorieten als Minas de Cobre, Quattro en Corona. Dat Algiers een van de hoogtepunten van het muziekjaar 2012 was, heeft bijna niemand opgemerkt, op Leo Blokhuis na.

Het werd een avond met muziek van hoge kwaliteit, want deze jongens kennen al heel lang het geheim van een goede song. De basis daarvan is tevens de basis van Calexico: Joey Burns op gitaar en John Convertino op drums.
Joey Burns en John Convertino, Den Haag, 21-2-2013
Met zijn tweeën kunnen ze al een heel programma vullen, maar de aankleding van hun muziek door andere muzikanten, met deze keer ook een keyboardspeler, maakt het allemaal nog aantrekkelijker. Joey Burns is de frontman en krijgt daardoor genoeg aandacht, het is daarnaast echter ook een genot om te kijken naar John Convertino, die met zijn stokken en kwasten - een tikje hier en een veegje daar - het drumstel bespeelt. Subtiliteit is hem niet vreemd, een flinke roffel gaat hij tevens niet uit de weg.
John Convertino aan het werk, Den Haag, 21-2-2013
En dan staan er nog eens vijf man op het podium die allerlei instrumenten beheersen als trompet, pedal steel, accordeon, keyboard, bas en vibrafoon!

Een van de hoogtepunten van de avond was een liedje van een ander: Alone Again Or, een cover van de Amerikaanse band Love. Dit nummer is eigenlijk typerend voor de muziek van Calexico: een uptempo begin met akoestische gitaar waarna de muziek zich ontwikkelt tot een climax die uitmondt in een solo op de trompet. Dan keert de rust even terug en kan alles opnieuw beginnen.

Maar eens moest er een eind komen aan een heerlijke muziekavond. Joey Burns stuurde na een aantal toegiften het tevreden publiek naar huis met het toepasselijke The Vanishing Mind.

foto's en video: Arthur Winailan