Joe Jackson – The Duke ***(*)

Laten we beginnen met het definiëren van de uitgangspunten die Joe Jackson heeft ingenomen om deze hommage aan Edward Kennedy “The Duke” Ellington vorm te geven.

Hij heeft de songs opnieuw gearrangeerd. Tevens heeft hij zichzelf als beperking opgelegd om géén blaasinstrumenten (riet- en koperblazers) te gebruiken. Daarnaast, als de songs een bedenkelijk laag niveau hebben qua teksten, heeft hij ze laten vertalen in Farsi (Caravan) en Portugees (Perdido/Sating Doll).

Joe Jackson (JJ) liefhebbers kennen zijn mateloze bewondering voor Duke Ellington. In 1997 nam hij voor het album Summer in the City al Mood Indigo op. Tijdens de vele liveshows speelde hij eigen bewerkingen van Duke Ellington songs. Als student compositie raakte JJ al decennia geleden in de ban van Duke Ellington, één van de giganten onder de componisten van de twintigste eeuw. Een bewondering die nooit meer weg is gegaan. En waarmee hij nu als muzikant maar meer nog als arrangeur, dirigent, motivator, band- en opnameleider een album als eerbetoon het levenslicht heeft doen verschijnen. Vermoedelijk is hierbij een lang gekoesterde wens in vervulling gegaan.

JJ heeft voor dit album de hulp ingeroepen van een aantal van de beste muzikanten die hij kon bedenken om dit project naar behoren te kunnen uitvoeren. We noemen er een aantal: Steve Vai en Vinnie Zumo (gitaar), Ahmir ‘?uestlove’ Thomson (drummer van The Roots), Regina Carter (jazzvioliste), Christian McBride (jazzbassist, staande akoestische bas zowel plukken als strijken en elektrische bass), Sue Hadjopoulus (percussion), Lillian Vierra (zangeres van Zuco 103), Sussan Deyhim (Iraanse zangeres), Sharon Stone (R&B-zangeres) en last but not least Iggy Pop (zanger en Punk-icoon).

JJ heeft gedaan aan 'cherry picking' om het beste resultaat te halen. Songs welke de tand des tijds al hebben doorstaan bewerken naar hedendaagse instrumenten en technieken. 15 Ellington-klassiekers in de loop van tien hoogst originele tracks, her en der melodisch en ritmische elementen en verschillende samenstellingen op een consistente wijze met een eigen 'freewheel' aanpak geproduceerd. Zeker geen eenvoudige opgave. JJ filtert het materiaal door zijn eigen muzikale verbeelding tijdens het verkennen van een assortiment van onverwachte grooves en texturen. Dit resulteert in een album met een naadloze mix van geluiden en stijlen.

De Iraanse avantgarde chanteuse Sussan Deyhim brengt Caravan dus in het Farsi en de Nederlands-Braziliaanse Lilian Veira serveert haar versie van Perdido/Satin Doll in het Portugees. Caravan combineert stuiterende Afrobeat met zwiepende strijkers. Terwijl Perdido/Satin Doll een mengvorm kent van samba en drum 'n' bass.

Op het album wisselen instrumentale stukken af met gezongen songs. Soms gezongen door JJ zelf zoals in het rijk geïnstrumenteerde stuk I’m Beginning To See The Light/Take The Á’Train/Cotton Tail en Mood Indigo. Vooral de pianopartijen zijn van hoog niveau en uitermate herkenbaar qua sound gespeeld door JJ.
Wat zeker niet onvermeld mag blijven is de door Sharon Stone gezongen I Ain’t Nothin But The Blues/Do Nothin ‘Til You Hear From Me dat een natuurlijke 'swing' meekrijgt. Werkelijke prachtig gezongen en perfect gespeeld.

De ultieme uitsmijter van het album is het schitterende It Don’t Mean A Thing (If You Ain’t Got That Swing) gezongen door Iggy Pop. Bijna onherkenbaar als een echte crooner. Zo goed als alle hiervoor genoemde muzikanten spelen hun partij op dit nummer, incl. voice- and drumsamples. JJ zet de band naar zijn hand, actualiseert ze en loodst ze muzikale tradities binnen die tijdens Ellingtons leven nog niet eens bestonden, wat het geheel een klankkleur geeft van de huidige generatie muzikanten. In dat opzicht is The Duke een opmerkelijke fusie van stijlen en sferen die af en toe ver wegdrijven van het jazzidioom. Het behoudt toch de signatuur van de meester Joe Jackson als een persoonlijke hommage dat de originelen niet overbodig maakt, maar je, door ze in een andere context te plaatsen, er wel anders naar doet luisteren.

Extra ster (*): het album is werkelijk prachtig opgenomen. Daarnaast bevat het een cd-booklet met een beschouwing van The Duke geschreven door JJ. Het moet gezegd worden: dit boekje is leesbaar (in tegenstelling tot de meeste cd-uitgaven waarvan de bijgeleverde teksten onleesbaar zijn). Goede registratie van wie wat doet op welk nummer. Begeleid door prachtige foto’s van de uitvoerenden. Goede weergave van wat waar is opgenomen. Schitterend fotowerk van The Duke en zijn orkest.
Vijftig jaar muziek geschiedenis in 48 minuten, ook dat is een verdienste!
Maar… de volgende keer toch graag weer een nieuw album.


[Je kunt dit liedje alleen beluisteren met een Facebook- of Spotify-account!]