Alvin Lee

Gitarist en zanger Alvin Lee overleed onverwacht in Spanje op woensdag 6 maart. Volgens zeggen onderging hij een routinematig chirurgische ingreep en traden onvoorziene complicaties op.

Alvin Lee werd vooral bekend als gitarist van de groep Ten Years After die vooral in de tweede helft van de jaren 60 zeer succesvol waren. Alvin begon op zijn 13e gitaar te spelen en vormde op zijn 15e samen met Leo Lyons de groep The Jaybirds. De groep heeft succes in Duitsland en in de voetsporen van The Beatles treden ze vaak op in de Star Club in Hamburg. In 1966 keert de groep terug naar Londen en verandert hun naam in Ten Years After. De groep bestaat dan uit Alvin, Leo, Chick Churchill en Ric Lee, een formatie die op al hun albums is te horen. Een eerste album verschijnt in 1967, maar een echt eigen geluid heeft de band dan nog niet. In 1968 verschijnt 'Undead' een live album opgenomen in Klooks Kleek. Dat album weerspiegelt de spirit van hun concerten en vooral het nummer 'I'm Going Home' scoort de nodige aandacht. In 1969 verschijnt 'Stonedhenge', dat het in Engeland buitengewoon goed doet. Het nummer 'Hear Me Calling' wordt op single uitgebracht, maar verkoopt beter in de versie van de groep Slade. In Nederland komt het niet verder dan een 'tip' in de Top 40. In 1969 speelt Ten Years After op Woodstock. De live versie van 'I'm Going Home' staat op de soundtrack en is ook in de film over het festival te zien. Het vestigt hun naam wereldwijd. In 1970 verschijnt hun vijfde album, 'Cricklewood Green' met daarop hun enige hitsingle in Engeland 'Love Like A Man' dat een 10e plaats in de Engelse charts behaalt (#98 in Amerika). Op de b-kant staat een live versie van het nummer, dat je overigens in plaats van op 45 op 33 toeren moest afspelen. Deze live versie behaalt in Nederland een 21e plaats in de Top 40. In hetzelfde jaar scoort de groep weer hoge ogen met hun optreden op het Isle of Wight festival.
De groep verandert van platenmaatschappij en kiest een commerciëlere koers. Een zevende album 'A Space In Time' dat heavier is, maar ook meer akoestisch - de invloed van Led Zeppelin doet zich gelden - wordt in 1971 uitgebracht met hun grootste hit in Amerika, 'I'd Love To Change The World' (#40). Ook een volgende single van het album 'Baby Won't You Let Me Rock 'n' Roll You' doet het goed (#61). Nog twee albums en een live album verschijnen op Columbia dan houdt Alvin Lee het voor gezien en gaat solo, omdat de sound van de band hem te veel beperkingen oplegt.

In 1973 brengt Alvin een eerste soloalbum 'On The Road To Freedom' uit, een samenwerking met de Amerikaanse gospelzanger Mylon LeFevre en met bijdragen van George Harrison, Steve Winwood, Jim Capaldi, Ronnie Wood en Mick Fleetwood. In datzelfde jaar doet hij ook mee aan een dubbelabum van Jerry Lee Lewis 'The Session', waaraan ook Albert Lee, Peter Frampton en Rory Gallagher meedoen. In 1974 verschijnt 'In Flight' een dubbel live album dat nog aardig verkoopt, maar met zijn volgende soloalbums en een paar albums onder de naam Ten Years Later sukkelt Alvin Lee geleidelijk de vergetelheid in. In de jaren 80 werkt hij ook samen met Steve Gould van Rare Bird en met ex-Rolling Stone Mick Taylor. Alvin blijft albums uitbrengen, in totaal staan er zo'n twintig op zijn naam, maar de meeste verdwijnen onmiddellijk in de ramsj.
In 1983 wordt Ten Years After herenigd en spelen ze op het Reading Festival. Het optreden verschijnt ook op cd, 'The Friday Rock Show Sessions - Live At Reading '83'. In 1988 wordt de groep opnieuw herenigd voor een aantal live optredens en nemen ze ook een nieuw album 'About Time' op. De groep blijft met elkaar spelen en bestaat tot de dag van vandaag, Alvin Lee wordt echter in 2003 vervangen door Joe Gooch.

In 2004 maakt Alvin een album met zijn idolen Scotty Moore en D.J. Fontana 'In Tennessee'. Zijn laatste album 'Still On The Road To Freedom' verschijnt in september 2012.

19 12 44 - 6 3 13