Laura Jansen - Elba, ****


Het optreden van Laura Jansen bij DWDD wekte zodanig mijn nieuwsgierigheid dat ik het hele album ben gaan beluisteren. Elba gaat - net als Bells (2010) - over een verbroken relatie. Het is een mooi album geworden.
Met het openingsnummer The Lighthouse gaat ze eerst nog een andere richting uit dan we gewend zijn van Bells. Het tweede nummer is haar dansbare single The Queen of Elba waarna op Golden meeslepende koortjes zijn te horen. In het boeiende A Call to Arms zingt ze een mooi duet samen met Ed Harcourt.
De diepgang van haar teksten en de weemoed zijn in bijna alle nummers te horen en maken diepe indruk.
In Around the Sun hoor je alsof de pianosolo op afstand wordt gehouden en dat de ontstane ruimte wordt opgevuld met echopartijen van haar eigen stem.
Smalltown Boy van Jimmy Sommerville (Bronski Beat) en Johnny Come Home van The Fine Young Cannibals heeft zij heel knap tot een boeiende song gesmeed.
Het album sluit ze af met de ballads Paper Boats en Pretty Me waarbij de piano solofraai uit mijn boxen klinken.
Het resultaat is een album waar de woorden en de muziek door haar krachtige en eerlijke stem poëzie worden.