Joe Bonamassa - Driving Towards the Daylight ***(*)

Alweer een nieuw album van Joe Bonamassa. Het is als nieuwe haring: elk jaar kun je er op rekenen.

Maar Bonamassa is nog veel productiever dan dat. Vorig jaar verscheen immers ook het prachtige album Don't Explain dat hij samen met Beth Hart heeft gemaakt. En dit jaar kwam het livealbum Live from New York - Beacon theatre uit. Nu durf ik bijna niet meer zijn werk met The Black Country Communion te noemen (2 albums + een livealbum). Dus naast de jaarlijkse haring zet Joe Bonamassa ook nog mosselen en asperges op het menu.

De albums van Joe Bonamassa zijn van constante kwaliteit: van goed tot zeer goed. Met
Driving Towards the Daylight heeft hij gewoon weer een goed album uitgebracht.
De eerste klanken van het album zijn afkomstig van het orgel van Arlan Schierbaum en hiermee is meteen een toon gezet voor de rest van het album. Bonamassa's muziek wordt doorgaans gekenmerkt door een stevige bodem van drums en bas. Zo 'n orgel erbij heeft een verrassend uitwerking, als een frisse dressing over een stevige boerensalade. Ik ken mensen die dit muziekinstrument haten in de bluesafdeling van de popmuziek. Maar in de zestiger jaren heeft John Mayall al laten horen dat een orgel een lied een prachtige, soms ook weemoedige, laag kunnen geven. Die extra laag legt ook Arlan Schierbaum op dit nieuwe album. Luister bijvoorbeeld maar naar New Coat of Paint (Tom Waits).
Er staan meer covers op dit album, voornamelijk van bluesmuzikanten als Robert Johnson, Howlin' Wolf en Willie Dixon. Het zijn niet de sterkste nummers op dit album, maar het is altijd interessant om Bonamassa's interpretatie te horen van de groten uit de bluesmuziek. Een mooie uitzondering is A Place in My Heart, een song van de Engelse bluesmuzikant Bernie Marsden (o.a. van Whitesnake). A Place in My Heart is, met een mooi vol geluid waarvoor blazers voor een groot deel verantwoordelijk zijn, een van de hoogtepunten op Drivin'Towards the Daylight.
Vier liedjes komen van Bonamassa's eigen hand. Dat is ook een verdienste van deze Amerikaanse bluesrockgitarist. Niet alleen behoort hij tot de beste gitaristen, hij componeert ook zijn eigen songs. Bovendien heeft hij een stem waarmee hij in dit genre voor de dag kan komen.
Een andere stem is te horen op Too Much Ain't Enough Love, de uitsmijter van dit album. Hierop zingt Jimmy Barnes. Met zijn ruige gorgelstem is hij op dit album aan de beurt om in het zonnetje te worden gezet. Deze Australische rocksinger-songwriter van Schotse afkomst heeft al eerder naam gemaakt met onder andere de Australische rockband Cold Chisel.
Joe Bonamassa treedt op 22 maart 2013 op in de HMH te Amsterdam.

www.jbonamassa.com
www.bonamassalive.com