JJ Cale

Cale overleed aan een hartaanval op 74 jarige leeftijd. Opmerkelijk voor een artiest die niet alleen een zeer relaxte 'laidback' muziekstijl had, maar wiens leven zelf ook gekenmerkt werd door een buitengewoon relaxte levensstijl. Optreden deed Cale nauwelijks, songs schrijven en albums maken kostten vaak jaren. Dat zijn carrière toch een hoge vlucht nam had hij te danken aan artiesten die zijn nummers coverden. Vooral Eric Clapton speelde een voorname rol. In feite start Cale's carrière met de cover van 'After Midnight' in 1970, een b-kantje van een single uit 1965. Het genereert niet alleen een jarenlange inkomstenbron, maar ook een platencontract voor een eerste album. Dat album 'Naturally' slaat in als een bom. Een nieuwe stijl lijkt geboren, een mix van relaxte blues, jazz en folk, 'laidback', of 'Tulsa Sound' genoemd. Op het album staan vrijwel alleen sterke nummers: een nieuwe versie van 'After Midnight', 'Call Me The Breeze' dat door Lynyrd Skynyrd wordt gecoverd, 'Magnolia' door Poco, 'Clyde' door Waylon Jennings en Dr. Hook en 'Crazy Mama' dat zijn eerste en enige persoonlijke hit zal worden. Cale's stijl zal ook diverse artiesten beïnvloeden, zoals Eric Clapton met zijn album '461 Ocean Boulevard' en de Dire Straits op hun eerste twee albums. Ik kan me nog goed herinneren dat toen ik nummers hoorde van het eerste album van de Dire Straits ik zeer verrast was toen bleek dat het om een nieuw groep ging en niet om een nieuw album van JJ Cale.
In 1973 verscheen een tweede album 'Really' dat nogal teleurstellend was. Niet slecht, maar ook niet goed. 'Okie' was gelukkig veel beter. In dat jaar zag ik Cale ook live. In mijn herinnering is dat in het Concertgebouw in Amsterdam, maar uit meerdere recensies blijkt dat mijn geheugen kennelijk niet al te betrouwbaar is en dat het in Carré moet zijn geweest. Wat ik nog wel weet is dat het een zeer matig optreden was dat nauwelijks 40 minuten duurde, waarbij de verlegen Cale voornamelijk met zijn rug naar het publiek stond. In 1976 brengt Cale het sterke 'Troubadour' uit met daarop het nummer 'Cocaine' dat eveneens gecoverd wordt door Clapton en een nieuwe geldstroom richting Cale veroorzaakt. Nieuwe albums zijn minder sterk, hoewel het ene album meer meevalt dan het andere. Van 1983 tot en met 1990 is er een forse dip, maar daarna verschijnen er zo om de twee jaar nieuwe albums. Met zijn grote fan Eric Clapton die in 1978 nog 'I'll Make Love To You Anytime' en in 2001 'Travelin' Light' covert neemt Cale in 2006 het album 'The Road to Escondida' op dat enorm goed verkoopt en hem in 2008 een Grammy Award oplevert voor het beste Contemporary Blues Album. In 2009 brengt Cale 'Roll On' uit dat zijn laatste - en zestiende - album wordt.
Clapton blijft ook daarna Cale vereren. Op zijn album 'Clapton' uit 2010 covert hij 'River Runs Deep' en 'Everything Will Be Alright' en op het album 'Old Sock' van dit jaar het nummer 'Angel'.