De Wet - Beg For More (mini-album)


De Wet Music

Zelf noemen ze het vuige muziek. Ik geef ze gelijk, de typering klopt helemaal. Dat geldt ook voor hun teksten. Vuig, een passender woord bestaat simpelweg niet. Je denkt eerder aan automonteurs en kolensjouwers dan aan managers en polisverkopers.
De Wet maakt net geen herrie, hoewel mijn vader daar best tegenin zou kunnen gaan. Anderzijds is hun muziek beslist niet geschikt om in een rusthuis te doen klinken. Stevig en stoer.
Ze zijn met weinig, maar hun bluesrock ronkt, raast en rommelt als een orkaan. Er zijn wel meer bands geweest die met een bescheiden bezetting een vol geluid wisten te maken: Jimi Hendrix Experience, Blue Cheer, ZZ Top enz. Van elk van deze trio's heeft De Wet wel wat weg en dit is bedoeld als een aanbeveling.
De muziek is niet voortdurend heftig hoor, want Cheer Up en Lonely Road zijn - relatieve, da's ook weer zo - rustmomenten op deze (debuut-)EP waar vijf liedjes op staan, allemaal van eigen hand. De zang is rauw en een tikkeltje overstuurd, een bewuste daad om het ongepolijste van de muziek te benadrukken.
Als je dit mini-album te kort vindt duren, kun je het gerust op repeat zetten. Ze verveelt niet en doet verlangen naar meer.

http://www.dewetmusic.com/