The War On Drugs - Lost in the Dream, ****

Waarschuwing: niet aan beginnen!


secretly canadian

Vierkante muziekpatronen in een ondeindige herhaling met een zanger die net zo neuzelig klinkt als Bob Dylan in zijn beste jaren. Die zanger, die heet Adam Granduciel en hij is verantwoordelijk voor alle liedjes. Alleen zijn naam al, wat een vondst (goed gedaan ouders!), gaat terug naar het begin van de mensheid en tekent achteloos de grootsheid van het firmament. Nomen est omen.
We horen uitgerekte accoorden en lang aangehouden tonen en je denkt, zo maak je die 60 minuten en 42 seconden wel heel makkelijk vol, Adam. Het uittro van Under the Pressure, het eerste liedje, duurt al bijna net zo lang als het liedje zelf. Hoe verzint iemand zoiets, dat is pure werkverschaffing toch? Kortom, alle factoren zijn aanwezig om een saai en oninteressant album te maken.

Maar dan...

Lost in the Dream van The War On Drugs intrigeert van begin tot eind. Het hypnotiseert en houdt je in de greep. Het is als die bonbons waar je maar niet van af kunt blijven. Je wilt meer, meer en nog een keer.
Is het hierdoor een meesterwerk? Ach, vraag het de kenners, zelf blijf ik het antwoord schuldig. Maar ik weet wel dat het album fascineert en dat ik het bij herhaling op herhaling wil draaien. En dat dat komt door het verslavende monotone gebeuk op het drumstel, de eenvoudige melodieën van de gitaren die beklijven als chronisch eczeem: je geraakt er niet van af, maar is ook helemaal niet erg want het jeukt zo lekker.

De drummers, het zijn telkens andere mensen, doen bijna niets anders dan droge ploffen produceren. En het orgel dat schildert maar wat, het gaat zijn gang met golfjes hier en plukjes daar. Maar doet dat wel op de goede momenten en met de juiste dynamiek, soms heel geniepig bijgestaan door een pedal steel. En dan horen we ineens eens een sax en soms wel twee ook en de bas doet braaf zijn dingen. En aldus ontstaan er prachtige klankpatronen als tsja, ik zal maar zeggen een schilderij van Mondriaan. Dat stelt ook niets voor, een paar kleurtjes, lijnen, blokjes. Maar alles wel precies op de goede plek en in de juiste verhouding. Ogenschijnlijk kleuterwerk.

Ogenschijnlijk.

Niets is wat het is en die monotone zeurderige plaat van The War on Drugs blijkt zomaar ineens een verleidelijke vrouw te zijn die je huwelijk op het spel zet. Je bent gevangen in haar manipulaties en intriges, je raakt haar niet meer kwijt, je moet er steeds naar toe.
Dus draaien maar, draaien maar en draaien maar.