Elbow - The Take Off And Landing Of Everything, ****


Universal Music

"Vakmanschap is meesterschap". Een quote bekend uit een biermarketing. Echter ook in de muziekwereld van toepassing. Bijvoorbeeld bij Elbow. Eens een goed bewaard geheim, slechts te zien in de krochten van de Manchester indiewereld. Sinds de jaren negentig timmeren ze al aan de weg in de vaste samenstelling rond zanger Guy Garvey. De rustige en meeslepende muziek keert ook terug op dit zesde album. De Engelse rockband Elbow wist de laatste jaren hun fanbase uit te te bouwen door de uiterst succesvolle albums “The Seldom Seen Kit” het magnum opus uit 2008 en het in 2011 verschenen “Build a Rocket Boys!”.

De opener van het album This Blue World is de zoals op ieder album een oase van rust met weinig instrumentatie en de zang van Garvey die centraal staat. De teksten zijn prachtig en lijken o.a. beïnvloed door Garvey's relatiebreuk. Het nummer kabbelt langzaam voort en de ruim zeven minuten zijn dan net iets teveel.

Het vervolg Charge is wat donkerder met een wat sombere melodielijn en strijkers die aan het nummer worden toegevoegd. De instrumentatie is opnieuw beperkt en laat vooral de teksten beter op je inwerken. En dan ineens is daar een overdonderende strijkerssectie. Prachtig gewoon.

Fly Boy Blue/Lunette klinkt als een soort opsomming waarbij in het refrein de strijkers en blazers wat extra nadruk leggen op de sfeer van het nummer. Twee liedjes in één, waarbij de een weergaloos in de ander overloopt

New York Morning - de single - begint opnieuw rustgevend maar weet de juiste instrumentatie toe te voegen door het nummer heen. Drums en piano die achtereenvolgens aansluiting zoeken bij de goede zang van Guy Garvey. Heerlijk kabbelt dit nummer verder in een perfecte cadans. Een prachtige ode aan de stad New York en een plek vinden waar je jezelf thuisvoelt. Boodschap? The way the day begins decides the shade of everything, but the way it ends depends on if you’re home.

Met Real Life (Angel) wordt het sterke middenstuk van het album voortgezet met een instrumentatie die langzaam in volume aanzwelt. Lichte gitaren, strijkers en pianoklanken welke zich om de zang heen wentelen. Ook dit prachtige lied gaat over Garvey's breuk met schrijfster Emma Jane Unsworth. Onlangs nog te gast op Crossing Border.

Op Honey Sun horen we wat invloeden uit de elektronica, het nummer past wat minder in de stijl van Elbow. Het refrein is wat overtuigender maar over het geheel klinkt de track wat saai en afwijkend.

My Sad Captains trekt dit recht door de imponerende zang die met name sterk naar voren komt. Die trompet direct achter de eerste gezongen zin aan. Om iedere zin te onderstrepen of kracht bij te zetten. Dat ontroert, dat is zo mooi, zo hoor je het echt maar zelden. De blazers en dat hoge orgeltje (dat doet denken aan de hoge regionen van een kerkorgel) vullen de ontspannen sfeer aan en maken het een liedje van hoog niveau. Zeker wel één van de mooiste tracks ooit door deze band op de plaat gezet. Uitzonderlijk! Groots!!

Colour Fields opent met een herhalend drumritme waar wat lichte melodieën door heen zitten. Met name het loopje van de bas is schitterend. Het nummer is zomers maar lijkt een snel tussendoortje te zijn. Dit is wel een wat mindere track op het album.

Dan komen we bij het (te) lange titelnummer The Take Off and Landing of Everything dat hoofdzakelijk bestaat uit uitgebreide instrumentale gedeeltes. Drums, gitaren en baslijntjes houden het ritme vast maar bevatten toch te weinig afwisseling om je aandacht er ruim zeven minuten vast te houden. Eigenlijk te veel “noise”.

Het afsluitende The Blanket of Night is een wat experimenteel einde met wat vervormende klanken in het refrein in een duistere opzet. Niet spannend en het album gaat dan ook als de spreekwoordelijke nachtkaars uit.

Er staat veel tekst op dit album (2500 woorden) en lang niet altijd is duidelijk waar het over gaat. Misschien dat het helpt om bij meerdere draaibeurten de teksten op je in te laten werken en je er een beter beeld van te vormen. Guy Garvey gebruikt tegenwoordig een autocue bij de optredens, omdat hij de lange teksten niet meer kan onthouden. Bij het album zit een prima leesbaar booklet en de nodige begeleidende informatie bij de diverse songs.

Nergens komt het ritme van het album boven de 70 beats per minute uit. Dat maakt het ook een lekker te beluisteren album. Elbow verrast niet. Doet waar ze goed in is en maakt een prima album. Fijne productie (in handen van toetsenist Craig Potter), bij vlagen briljante composities en een hoge gunfactor. Prima begin van 2014.