Bregje Sanne Lacourt - The Keeper of Changing Winds

Album van de week


Rotterdam heeft volgens mij niet de reputatie een popstad te zijn. Dat is dan ten onrechte, want de laatste jaren komt er veel goeds uit de stad van geen-woorden-maar-daden. Nu is het weer Bregje Sanne Lacourt die de aandacht op zich vestigt met een goed debuutalbum.

De zangeres uit Rotterdam-Noord is al langer dan een decennium bezig met zingen, maar nu is kennelijk de tijd rijp voor een solo-album. The Keeper of Changing Winds is in september uitgekomen. Bij beluistering kan je inderdaad niet anders dan toegeven dat haar stem gerijpt klinkt.

Ze kan geweldig goed zingen. Ze weet het zelf ook en ze laat dat goed horen op dit debuutalbum. Op sommige nummers zelfs iets te nadrukkelijk. Dit is eigenlijk het enige puntje van kritiek op The Keeper of Changing Winds. Maar misschien is dit alleen maar gezeur van een zure man die op zoek is naar een smetje op een verder vlekkeloos debuutalbum.

Het album opent met banjoklanken die je heel eventjes in de sfeer brengen van de film Once Upon A Time In The West. Maar algauw wordt die indruk weggepoetst en trekt haar mooie stem je resoluut het album in. Die banjo is een van de rode draden op het album, de uitstekende begeleiding met een varia aan instrumenten (mandoline, trompet, cello, harmonica) een andere. Al die instrumenten ondersteunen haar goed geschoolde stem die gaandeweg het album allerlei nuances laat horen. Soms voel je de warmte van de stem van Bonnie Raitt, een andere keer hoor je de helderheid van die van Janis Ian. Het zit wel goed met haar vocale vermogens.

Ook lijkt Bregje Sanne Lacourt alle muziekstijlen aan te kunnen. We horen uiteenlopende muziek van blues tot folk waarbij het album wonderwel niet eens een allegaartje wordt. Waarschijnlijk heeft haar soulmate Michel Ebben daarin een grote inbreng gehad. De instrumenten zijn overigens met een microfoon opgenomen, waardoor het geluid sowieso extra warmte meekrijgt. Maar ook slechts begeleid door een piano weet ze te boeien, zoals in Do That For (#4).

Wat mij betreft bereikt het album een langdurig hoogtepunt vanaf Got to Go (Cancion el Diablo) (#6), met dansende banjoklanken en snerpende gitaar. Daarna volgt This Roof (#7) met melancholisch gitaargeluid - die Michel Ebben is goud waard hoor! - dat je gemoed klaarstoomt voor een gevoelige Bregje. Exit (#8) klinkt zwoel jazzy met een stem die het beste combineert van Amy Winehouse en Selah Sue.

Haar Engelstalige teksten en uitspraak komen ook nog eens heel natuurlijk over, alsof ze een native speaker is. Maar ze is natuurlijk gewoon een Rotterdamse. Met een prachtige stem, zeker weten.

Dan nog even een andere discipline. Kijk ook eens naar de mooie foto’s van Richard Beukelaar op haar website.