Noah Gundersen - Carry the Ghost


[Dualtone Music]

Noah Gundersen verraste ons vorig jaar met zijn debuutalbum Ledges. Het album prijkte uiteindelijk op de vierde plaats van de jaarlijst van 2014. Een mooi resultaat voor een zanger van wie we niet eerder hadden gehoord. Augustus dit jaar kwam opvolger Carry the Ghost uit. Het album is om onverklaarbare redenen hier op kantoor in een zwik vergeten albums verzeild geraakt. Gewoonweg nog niet gehoord dat album. Maar ja, het was dan ook een tweede album en dat betekent vaak een lichte teleurstelling.

Nu er een nieuwe jaarlijst gaat worden opgemaakt moest het stof toch maar even af worden geborsteld. Bij zo’n tweede album houd je je hart altijd even vast. Maar in dit geval is die huiver volledig misplaatst. Want Carry the Ghost is geweldig goed en blijkt Ledges te overtreffen!

Je hoort duidelijk dat Noah Gundersen zich ontwikkelt als liedjesschrijver, zanger en mens. Het album is een prachtige mix geworden van unplugged liedjes en liedjes met band.

Alweer is het een familiealbum geworden met broer Jonathan op drums en zus Abby op viool en cello. Ook hier zingt Abby weer de tweede stem. Toch is ze minder aanwezig dan op Ledges, waarop zij bijvoorbeeld schittert op een lied als Dying Now. Maar haar bijna onzichtbare aanwezigheid op het tweede album is toch zoiets als een geheim wapen voor Noah Gundersen. Zonder haar zou Carry the Ghost zonder meer al in de prijzen vallen, Abby’s aanwezigheid echter geeft de bokaal een gouden randje. Haar fluisterende bijdrage in een lied als Empty from the Heart (met die Jackson-Browne-in-zijn-jonge-jaren sfeer) tilt het lied toch een niveautje hoger.

Genoeg over Abby, het is natuurlijk Noah die alle lof verdient. Wat een ijzersterke verzameling liedjes heeft hij voor Carry the Ghost geschreven zeg! Sterk liedjes, van tekst en van klank. Muzikaal valt er nog meer te genieten dan op Ledges, met een mix van prachtig pianospel, gitaarmuziek en vioolklanken. Alleen die gitaar van Noah is al fijn om naar te luisteren, door het getokkel waar hij consequent voor kiest in plaats van het strummen van akkoorden. Zijn stem is zuiver en kan luid klinken en doet - ik zei het al eerder - af en toe aan Jackson Browne denken. Anderen maken de vergelijking met Ryan Adams, maar ik ga toch voor Jackson Browne. Zoals laatstgenoemde de zeventiger jaren heeft gekleurd met zijn persoonlijke albums, zo lijkt Noah Gundersen dat te doen in deze tijd. Vergeleken worden met Jackson Browne is wat mij betreft een nog groter compliment.

Zijn liedjes zijn schetsen van het leven en die onvermijdelijke aantrekkingskracht tussen de seksen die lang niet altijd uitmondt in een bestendige relatie. Ook het worstelen met het geloof is een thema bij Noah Gundersen, maar dat zal waarschijnlijk niet lang meer duren. Want hij raakt zo te horen steeds verder van God weg.

Er staan veel hoogtepunten op het album. Toch wil ik hieruit Heartbreaker lichten. Nog niet eerder heb ik hem zo breekbaar horen zingen. Met een hoge, gekwetste stem geeft hij zijn ziel bloot op zo’n manier dat je je er onbehagelijk en bezwaard bij gaat voelen, je denkt een voyeur te zijn. Zo intiem, dat deed alleen Neil Young op zijn meest persoonlijke nummers. Als je dit hoort lopen de rillingen je over de rug en kun je niet bevroeden dat halverwege de toon gaat veranderen, een vette gitaarsolo volgt en ferme akkoorden op een elektrische gitaar (kijk intussen naar de hoesfoto). Twee gezichten van Noah Gundersen in een enkel nummer! Daarna volgt nog Planted Seeds, dat ‘slechts’ een goed nummer is, om weer bij te komen. Zie het als een bonus die je weer terugbrengt in de werkelijkheid.

Verbijsterend mooi is dit album. Kun je zoiets zeggen? Ja, dat kan. Want het is zo!