Ian Fisher - Nero


[Snowstar Records]

Nero van Ian Fisher is een venijnig en prachtig album geworden. Het venijn zit verpakt in sommige teksten, bijvoorbeeld die van albumopener en titelnummer Nero. Daarin wordt de machtsstrijd in de relationele sfeer zo verwoestend en dramatisch uitgebeeld dat je met je eventuele geloof in de vredesbeweging geen kant meer op kan. Een venijn dat ook nog eens wordt versterkt door een huiverend klinkende pedal steel.

De schoonheid van het album daarentegen wordt misschien het best aangetoond door te wijzen naar de laatste twee nummers, die te typeren zijn als biechtliedjes. Daarvan is Coming Down het sleutelnummer, dat Ian Fishers leven anno nu in 5’43 met de nodige overpeinzingen samenvat. Het lied is sober muzikaal vormgegeven met een hoofdrol voor een mineure piano. De laatste pianoklanken zouden al een waardige afsluiting zijn voor het album, maar er komt nog een liedje. Het weemoedige Juste Like a Stranger , waarin zijn geboorteplaats een rol speelt. Melancholische pianoklanken en een zuinige gitaar vormen het decor van een liedje waarin Ian Fisher terugblikt en zijn keuzes evalueert met een flinke dosis alone and out of place. Dat lied is een toetje van een prachtig album dat vooral gaat over een leven dat zich altijd onderweg afspeelt en nooit een thuis kent.

Ian Fisher (27) stak zes jaar geleden de oceaan over om zijn bed in Missouri te verruilen voor een slaapplaats in afwisselend Wenen en Berlijn, maar vooral in hotelkamers daartussenin en omheen. Een zwervend bestaan met een gitaar op de rug en af en toe tijd om diep na te denken en nieuwe liedjes te schrijven. Dat leidde nu tot Nero, zijn debuutalbum voor Snowstar Records.

Op eerdere albums was hij ook in zijn muziek voortdurend aan het peddelen, maar dan tussen country en folk. Op Nero is die keuze niet echt gemaakt. Dat is echter helemaal geen bezwaar, want Nero is een album zonder een zwak moment met pak weg 50% aan liedjes die als ijsbergen uitsteken boven een sneeuwlandschap. De liedjes zijn muzikaal mooi en goed aangekleed met onder andere een sfeerbepalende pedal steel van Ollie Samland, vlijende muzenzang van Alexia Peniguel en vele hand- en spandiensten van Ryan Carpenter. Ook zwerft de helft van Town of Saints ergens rond over het album.

Nee, laat Ian Fisher maar lekker peddelen in zijn leven, zolang het ons maar mooie liedjes oplevert. Maar ergens gun je deze man toch ook de mentale rust van een gesettled leven met een wife en two kids in Ste. Genevieve.

Nero is als een ongerept sneeuwlandschap in een winter die zich geen raad weet met de opwarming van de aarde.