Town of Saints - No Place Like This


[Snowstar Records]

Met No Place Like This, het tweede album van Town of Saints, wordt je hier en daar door deze indiefolkrock band uit Groningen in de luren gelegd, alsof ze het verwachtingspatroon willen tarten. Dit tweede album is zonder meer een divers werkstuk geworden, barstensvol energie en met een geluid dat dicht tegen de stadionsound aan ligt. Met dat laatste komt het vijftal nu op een driesprong aan waarop een keuze gemaakt moet worden. De ene weg leidt naar het behagen van een groot publiek. Waar de andere weg naar toe leidt is ongewis. Het zou een zichzelf ‘doorontwikkelen’ kunnen zijn, zoals dit tweede album weer een stap verder is na het debuut Something to Fight With. Hoe dan ook, No Place Like This is een vet folkrock album met een dikke indiesaus geworden.

Je kunt gerust stellen dat Town of Saints is gegroeid sinds het debuutalbum in 2013. Zowel de groepsgrootte is toegenomen als de sound; die is nu voller en nog energieker. Something To Fight With was al een album waarvan de energie af spatte. Dat vermogen is alleen maar toegenomen. De muziek is daardoor uitermate geschikt om grote mensenmassa’s in beweging te zetten. Let maar op: Town Of Saints gaat het straks helemaal maken op de grote zomerfestivals!

De kern van deze folkrockband bestaat uit Harmen Ridderbos en de Finse Heta Salkolahti. Ze trekken sinds 2010 zowel in muzikaal opzicht als privé samen op. Daarbij voegde zich destijds drummer Sietse Bos, maar op dit album is hij vervangen door Jesse Bosman. Berend Rombouts op gitaar en Jukka Kiviniemi op bas transformeren vervolgens het trio naar een kwintet.

Het album opent met Modern Life, een song waarop Jesse Bosman meteen zijn visitekaartje afgeeft met zijn eigenwijze tikken op de derde tel. Je denkt dat hij misslaat, maar het gebeurt te vaak om die gedachte vol te kunnen houden. Dus is het zo bedoeld en is het in de luren leggen begonnen. Als je je focust op zijn slagwerk en de tikken probeert te volgen raak je kierewiet. Probeer het maar eens na te doen! Ver in de tweede helft van het nummer komt het vertrouwde vioolgeluid van Heta op de proppen en herken je weer de sound van het debuutalbum.

Het zal vaker gebeuren op dit album, dat de viool van Heta Salkolahti een nummer uitluidt en de luisteraar begeleidt naar de volgende song, die vaak in een hoog tempo wordt uitgevoerd. Town of Saints is op zulke nummers op zijn best. Met voor mij als hoogtepunt het met een honkytonkpiano uitgevoerde rock-n-roll-achtige Short Circuit Breakdown. Maar nummers als Wurttemberg Calm en het titelnummer mogen er in dat opzicht ook zijn.

Maar dan komt er weer een verrassing. Na al die nummers met hoog tempo die aanzetten tot buitensporig uit-je-dak-gaan op de dansvloer volgt een relativerend rustmoment als Heta Salkolahti de zangbeurt voor haar rekening neemt in een onverwacht pareltje. Met porceleinen stem zingt ze het beschouwende Shapes. Het is na al die energiebommen een pleisterplaats, een laafmoment dat heel mooi uitgetikt wordt door Jesse Bosman.

Conclusie: Town of Saints is helemaal klaar voor de zomerfestivals!