Levon Helm

Op 19 april overleed de legendarische zanger en drummer, en de enige Amerikaan, van The Band Mark Lavon 'Levon' Helm op 71-jarige leeftijd. Deze Harry's Herrie is aan hem gewijd. Eerder overleden van The Band al zanger en bassist Rick Danko (1999) en zanger en pianist Richard Manuel, die zelfmoord pleegde (1986), zodat nu alleen nog gitarist Jaime Robbie Robertson en organist Garth Hudson in leven zijn.
Lavon begon zijn carrière eind jaren 50 in The Hawks, de begeleidingsgroep van zanger Ronnie Hawkins. Een populaire Southern band, die veel succes had in Canada. Beginjaren 60 verhuisde de groep naar Toronto en werden de groepsleden geleidelijk aan vervangen door de Canadezen Robbie Robertson, Rick Danko, Garth Hudson en Richard Manuel. In 1963 scheiden de wegen van Ronnie Hawkins en zijn begeleidingsgroep. De groep ging verder als Levon and The Hawks (de naam veranderde overigens nogal eens). Lavon had inmiddels zijn naam veranderd in Levon, omdat de andere bandleden er maar niet in slaagden zijn naam goed uit te spreken. Halverwege de jaren 60 zocht Bob Dylan een begeleidingsgroep, omdat hij van de akoestische folk wilde switchen naar elektrische rockmuziek. Veel van zijn fans en andere folkartiesten zagen dit als verraad aan de folkmuziek. Tijdens zijn eerste elektrische concert probeerde Pete Seeger de snoeren door te snijden. Fans reageerden met luid boegeroep (Judas, Judas). Levon was dit na een hal jaar zo zat dat hij de groep verliet. Tijdens zijn bijna 2-jarige afwezigheid werd hij vervangen door Mickey Jones. Na een tournee door Europa trok Bob Dylan zich terug uit het openbare leven en vestigde zich in Woodstock. Daar werkte hij aan nieuwe songs samen met leden The Band, die nu ook eigen nummers begonnen te schrijven. In 1967 werd Levon teruggevraagd. Veel van het materiaal uit die periode verscheen op bootlegs, zoals Great White Wonder. In Nederland verscheen de bootleg Little White Wonder uitgegeven door het blad Aloha (voortzetting van Hitweek), die ik zo ongeveer grijs gedraaid heb. Talloze artiesten namen nummers van deze bootlegs op nog voor Bob Dylan ze zelf kon uitbrengen. Pas in 1975 verscheen een officiële release, The Basement Tapes, van dit materiaal, dat voor een gedeelte bestaat uit onaf materiaal.

In 1968 verscheen hun eerste album Music From Big Pink onder de naam The Band. The Weight was de eerste single, die bij mij insloeg als een bom. Levon zong dit nummer afgewisseld door Rick Danko. De al even mooie b-kant was I Shall Be Released, een nummer van Bob Dylan, dat gezongen werd door Richard Manuel, die overigens de meeste vocalen voor zijn rekening neemt op dit eerste album. Dat veranderde naarmate de gezondheid van Richard steeds verder achteruitging en Robbie Robertson zich in zijn teksten steeds meer liet inspireren door het Zuiden van de States. Levon, vaak in afwisseling met Rick Danko, paste daar beter in. Overigens waren alle Bandleden multi-instrumentalisten. Als Levon Helm mandoline ging spelen kroop Richard Manuel achter de drums. Als Rick Danko viool ging spelen nam Levon de basgitaar over, enz.
Hun tweede album The Band was zo mogelijk nog beter dan de eerste. Opvolgers kenden nog steeds goede nummers, maar waren toch duidelijk van een minder gehalte. Alcohol en drugs begonnen ook meer en meer hun tol te eisen. In 1976 trok Robbie Robertson de stekker eruit en werd een afscheidsconcert met vele gastartiesten georganiseerd, dat verfilmd werd door Martin Scorcese, The Last Waltz. Het geldt nog steeds als de beste rock & roll film aller tijden. Van 1977 tot en met 1982 bracht Levon vier soloalbums uit die geen van allen goed verkochten. In 1983 werd The Band heropgericht, maar zonder Robbie Robertson, die vervangen werd door John Weider. Tijdens een tournee in 1986 pleegde Richard zelfmoord. De overige Bandleden gingen door aangevuld met nieuwe mensen. In 1993 verscheen een eerste niet onverdienstelijk album Jericho, opgevolgd door High On The Hog, een live album, en ten slotte in 1998 het eveneens aardige Jubilation. Na het overlijden van Rick Danko, hartfalen wegens drugsgebruik, valt definitief het doek voor The Band.
Eind jaren 90 wordt keelkanker geconstateerd bij Levon. Om zijn doktersrekeningen te kunnen betalen ging hij vanuit The Midnight Ramble sessies organiseren met gastartiesten. Door operaties en bestralingen werd zijn eens krachtige stemgeluid gereduceerd tot een zachte rasp en tijdens de sessies drumde hij alleen nog maar. In de loop der jaren werd zijn stem weer wat krachtiger. In 2007 brengt hij een nieuw soloalbum uit Dirt Farmer dat een Grammy Award ontvangt als het beste Traditional Folk Album van het jaar. In 2009 verschijnt een tweede album Electric Dirt. Dit krijgt een Grammy Award in de nieuwe categorie Best Americana Album. Een live album in 2011, Ramble at The Ryman, krijgt eveneens een Grammy Award als beste Americana Album van het jaar.

Op 17 april 2012 maken zijn vrouw, Sandy en dochter, Amy, inmiddels een vast lid van zijn begeleidingsgroep, bekend dat Levon op sterven ligt.