TakeRoot 2017, een uitverkochte jubileumeditie, Groningen 4 november 2017

Jason Isbell hoogtepunt van TakeRoot #20


Foto's: Arthur Winailan

De jubileumeditie van Take Root in de Groningse Oosterpoort was uitverkocht. De line-up van deze 20e keer was dan ook indrukwekkend. De drie hoofdacts, althans de artiesten (Jason Isbell, Margo Price en Hurray for the Riff Raff) die geprogrammeerd stonden in de grote zaal, waren met gemak inwisselbaar voor drie anderen. Pure luxe. Maar voor de toeschouwer werd het daardoor nog meer een zaak van pijnlijke keuzes maken. Wij hadden een deel van die keuzestress opgelost door Chuck Prophet en Curse of Lono enkele dagen eerder in Den Haag te bezoeken. Daardoor konden we onbelemmerd naar de tegelijk geprogrammerde top of the bill Jason Isbell luisteren.

Ondanks het drukke programma met veel gelijktijdige optredens, kon je toch wel de voorkeur van je eigen smaak volgen. De liefhebbers met een lichte voorkeur voor country konden een passend traject uitstippelen. En wij, liefhebbers van muziek die meer richting rock gaan, kwamen eveneens aan onze trekken. De helft van het publiek hebben wij dan ook niet gezien bij wijze van spreken. De organisatie was perfect, de dienstregeling zo nauwkeurig als een Zwitsers horloge en de sfeer ontspannen.

The Americans

De rock-kant werd al meteen gekieteld door een optreden van The Americans in de foyer. Ze speelden stevige rock met bonkige drums en speelse gitaarloopjes. Het debuutalbum van dit kwartet was net de dag ervoor in de Verenigde Staten uitgekomen. De band liet daarvan enkele goede en vlotte nummers horen, maar er waren ook een paar liedjes bij die nogal rommelig over kwamen. Het optreden was ook meteen hun debuut op Nederlandse bodem. Op het prachtige I’ll Be Yours werd gitaar vervangen door banjo. Het werd een van de intiemere liedjes van hun set. Je kunt veilig zeggen dat deze groep de komende jaren aan de weg gaat timmeren

Hurray for the Riff Raff

Zangeres Alynda Segarra, boegbeeld van de band, is Puerto Ricaans van afkomst. Zij begon het optreden met “We are American, but we come in peace”. Het is opvallend dat in de tijd dat Trump aan de macht is veel artiesten zich verontschuldigen voor het feit dat ze uit de Verenigde Staten komen. Deze band is niet zozeer provocerend, maar wel zit er veel venijn en activisme in de rauwe stem van Segarra. Ze is net een ananas: stekelig van buiten, zoet van binnen. Na een aarzelend begin kwam Segarra los bij de opjagende beat van Hungry Ghost. Hun uitvoering van Dancin’in the Dark mocht er zijn en het vuur van Pa’lante was niet te blussen. Deze band speelde terecht in de Grote Zaal.

Cordovas

Het viertal uit Tennessee oogst veel lof bij menigeen. Ik was benieuwd naar hun optreden, want hun enige album kon mij niet overtuigen. Daarin kwam geen verandering. Hun samenzang grenst aan het perfecte op hun album, live viel er echter wel eens een nootje weg. Echt muziek voor liefhebbers van Poco of Crosby, Stills, Nash (& Young).

Andrew Combs

Andrew Combs, geboren in Texas en woonachtig in Tennessee, was meteen goed bij stem. Hij is een artiest die met zijn luid en zuiver volume en boeiend gitaarspel in zijn eentje een publiek kan boeien. Er staan drie albums op zijn naam, Canyons of my Mind (2017) als meest recente. Dit was zijn tweede bezoek aan Nederland en het laatste optreden van zijn toer. Want de volgende dag zou hij terugvliegen naar Tennessee. Maar eerst zong hij nog het prachtige en poëtische Hazel in Groningen.

Chuck Prophet

In verband met roosterproblemen hebben we Chuck Prophet en Curse of Lono eerder gezien in Den Haag. Toch konden we in Groningen nog een paar nummers meenemen van Chuck Prophet. De geweldige indruk die hij in Den Haag maakte bleef onaangetast. Met veel enthousiasme en speelplezier zagen we hem bezig het publiek in te palmen.

Jason Isbell

Enthousiasme en speelplezier leken te ontbreken bij Jason Isbell (1979). Maar dat kan schijn zijn, want zichtbaar was slechts de buitenkant. Die behoorde in elk geval toe aan een zanger met zelfvertrouwen die goed in zijn vel zat. Nee, Jason Isbell beschikt over andere kwaliteiten. De grootste is het raak op papier zetten van zijn besognes. Zijn liedjes zijn daardoor persoonlijk, indringend en ijzersterk. De muziek was bij hem thuis in Alabama met de paplepel in gegoten, maar het lef ontbrak hem om als puber zich op te dringen bij bandjes. In 2003 kon hij meespelen bij Drive-By-Truckers waarmee meteen een periode begon met alcohol en drugs. Daar is hij sinds hij Amanda Shires ontmoette vanaf geraakt. Hij heeft inmiddels een plaatsje gevonden tussen de allergrootsten. Het concert was dan ook helemaal af. De combinatie met gitarist Sadler Valen deed denken aan de gouden tijd van Jackson Browne samen met David Lindley. Het hoogtepunt van zijn set en misschien wel van heel Take Root 2017 was Cover Me Up van het album Southeastern (2013), het album waarmee hij doorbrak. Sympathiek was zijn cover van Room at the Top van Tom Petty. Helaas was Amanda Shires er niet bij, die bleef thuis bij hun dochter.

Levi Parham

Levi Parham (Oklahoma) moest aan het publiek twee dingen kwijt. Allereerst dat hij het een geweldige eer vond om te mogen optreden op dit festival met al die grote namen op het affiche. Ook Andrew Combs gebruikte eerder soortgelijke bewoordingen. Ook vertelde Parham dat hij gewend is om in zijn eentje alleen met zijn gitaar rond te toeren. Nu had hij geweldige muzikanten om zich heen die zijn muziek ook nog eens heel goed aanvoelden. Dat was waar. BJ Baartmans, de tovenaar op de snaren, was namelijk van de partij. Op bas speelde zijn zoon Tom mee en achter de drums trommelde Dylan Aycock. Ze vormen voor Levi Parham een comfortabele ring van vertrouwen waardoor hij lekker ontspannen en voortdurend springend, nou ja, zijn voeten waren geen moment stil, een selectie van zijn twee albums kon brengen: These American Blues (2016), een vorig jaar vrijwel over het hoofd geziene album, en het akoestische An Okie Opera (2013) dat dit jaar opnieuw is uitgebracht. Het werd een vlekkeloze set waarbij de bluesy accenten van enkele liedjes opvielen.

Nog meer foto's