Erwin Java - Keepin' It Real

Hier had de coverafbeelding moeten staan
Eigen beheer

Een debuutalbum van Erwin Java als soloartiest is niet echt een voor de hand liggende gebeurtenis. Jarenlang maakte hij immers platen met vooral Cuby + Blizzards en King of the World. Maar dit jaar haperde het albumritme bij King of the World en besloot Java een lang sluimerende wens ten uitvoer te brengen. Dat resulteert nu in een album met tien liedjes, allemaal meer of minder bekende bluesnummers waarvan hij dacht: daar wil ik iets mee doen.

Het album begint en eindigt met instrumentaaltjes. Daartussenin vechten de stemmen van Tineke Schoemaker en Ralph de Jongh om de gunst van de luisteraar. Dan heb je niet de minsten in je complot betrokken! Tineke Schoemaker beschikt al decennia lang over dé vrouwelijke stem van de Nederlandse blues en Ralph de Jongh is met zijn talent en onwaarschijnlijk hoge productie de coming man. Dus wat Erwin Java hier doet is precies wat Lance Armstrong en Chris Froome in het wielrennen toepassen: zorg dat je grootste concurrenten bij jou in de ploeg zitten. En neem dan ook meteen Tollak Ollestad mee, die op zijn mondharmonica lekkere partijtjes staat mee te blazen. Het gaat maar om enkele nummers, maar zijn spel blijft zo lang in de oren hangen dat het wel lijkt of hij op het hele album meespeelt.

Keepin’ It Real is een lekker klinkend bluesalbum geworden. De songs hadden hun waarde al bewezen en krijgen nu op het album een revisiebeurt waarbij zo’n beetje op elk nummer Erwin Java op zijn gitaar lekker zijn gang kan gaan. En dan blijkt hij vele kanten op te kunnen, variërend van de ruige slide tot aan de gevoelige snaar. Hij doet echt niet onder voor de (andere) grote gitaristen uit de blues- en rockwereld, zoals Peter Green en Jeff Beck. Of Jimi Hendrix, wiens Red House op het album een mooie opknapbeurt krijgt. Vergelijk de versies eens met elkaar. Waar Jimi Hendrix’ gitaar klinkt als een ruige Jeep is die van Erwin Java bezig als een stoere SUV. Ook de combi met Tineke Schoemaker is interessant om te vergelijken, omdat ook andere bluesgitaristen vaak een zangeres van naam inschakelden. Denk aan Joe Bonamassa en Beth Hart of Jeff Beck en Joss Stone. Het laatste duo heeft bijvoorbeeld I Put a Spell On You (Screaming Jay Hawkins) opgenomen , waaraan ook Erwin Java en Tineke Schoemaker zich wagen. Eveneens met succes!

Er zit een heerlijke afwisseling tussen de zangpartijen van beide vocalisten. Als Ralph de Jongh aan de beurt is lijkt er iets van een ernstige ballorigheid te ontstaan. Zijn stem klinkt ook soms alsof hij door een conservenblikje zingt, de gekte ligt bij hem op de loer. Wie is er nu meer geschikt om een nummer als Divin’ Duck Blues (Sleepy John Estes) te zingen, het gaat over whisky zuipen, dan hij. Tineke Schoemaker klinkt gedegen en betrouwbaar, zeg maar een Mercedes diesel om nog even in de autosfeer te blijven.

A Change Is Gonna Come (Sam Cooke) is een waardige afsluiter. Net als opener Sweet Georgia Brown heeft Erwin Java het nummer ‘hertaald’ van zang naar gitaar. Als je die gitaar hoort op de rustig deinende orgelklanken denk je, net als bij Ain’t No Love In The Heart Of The City (Walsh/Price) trouwens, onvermijdelijk weer aan de beste nummers van King of the World.

Ja, Erwin Java en de blues, die vormen samen een onlosmakelijk verbond. Keepin It Real is naast een tof soloalbum van Erwin Java misschien nog wel meer een tof bluesalbum geworden.