White Noise - Noah Gundersen

Hier had de coverafbeelding moeten staan
Cooking Vinyl

Het album White Noise zorgt voor een stijlbreuk in het repertoire van Noah Gundersen (1989). De - vaak bombastische - indierock sound steekt zwaar af tegen het folk- en countrygeluid van beide uitstekende voorgangers. Het gevaar bestaat dat zijn fans gaan afhaken, maar dat is beslist niet nodig. Want als je je muzieksensoren goed afstemt op dit nieuwe geluid ontdek je dat ook White Noise een bijzonder goed album is van deze muzikant uit Washington, die groene staat in het uiterste noordwesten van de VS waarin het kleine Olympia, hoofdstad en geboorteplaats, en het veel grotere en levendigere Seattle zijn gelegen. De muziek is namelijk behoorlijk oké.

Gundersen heeft zijn composities zorgvuldig uitgedacht, soms wat gekunsteld maar daar staan ook weer prima overzichtelijke liedjes tegenover. Het geluid klinkt geweldig met hier en daar ronkende gitaren, dansende bastonen en weergaloos drumwerk van broertje Jonathan. De zang en vioolpartijen van zus Abby zijn deze keer echter bijna verborgen aanwezig en lijken helemaal ingebed te zijn in het pakkende rockgeluid dat producer Nathan Yaccino weet te bewerkstelligen. White Noise is misschien daardoor een van de moeilijkst te plaatsen album van 2017. Toch is ook dit een album dat heel erg de moeite waard is. Want wat onveranderd gebleven is, is het gevecht van Noah Gundersen met het bestaan en het tonen van zijn kwetsbaarheid zoals bijvoorbeeld Neil Young dat ook zo bewonderenswaardig heeft gedaan. Vooral dat laatste, het zich kwetsbaar durven opstellen, maakt van Noah Gundersen een groot artiest.

Noah Gundersen trad vorig jaar op in Paradiso (16 mei 2017). Dat concert verwarde mij en achteraf kan ik stellen dat ik toen al die stijlbreuk ervoer. Het was een seated concert in een aardedonkere zaal bij een schaars verlicht podium in een mystieke sfeer. Er heerste een gewijde spanning waardoor je sterk het gevoel kreeg dat er maar een muis hoefde te stampen of Gundersen zou het concert afbreken. Hij heeft toen een aantal nummers van White Noise gespeeld en was al bezig met een nieuwe sound. Ik was daar echter helemaal niet op voorbereid en keerde confuus huiswaarts.

Nu is het kwartje wel gevallen. Het album is alweer een half jaar uit en ik ben het langzaam aan steeds meer gaan waarderen. Ik vind het nu zelfs een van de hoogtepunten van 2017! Het klinkt eigenlijk ook wel lekker zoals het begint met After All, een nummer dat er meteen in knalt met bombast à la Muse. Maar je moet er wel echt voor gaan zitten en luisteren hoor, want dan ontdek je ook de schoonheid van de composities, zeker bij een song als Cocaine, Sex & Alcohol (From a Basement in los Angeles) met zijn tempowisseling en dynamiekvariatie. Je hoort in Sweet Walker kenmerken van Radiohead waarvan Noah Gundersen trouwens een fan van is en zelfs sporen van The Beatles in New Religion. Wake Me Up I'm Drowning is dan weer van een huiveringwekkende pracht.

Het is voornamelijk muziek die ver af staat van zijn eigen roots. Maar dat is nou net ook waar Gundersen voortdurend mee bezig is, zich afzetten tegen het vertrouwde en een eigen weg proberen te vinden. Dat begon al bij zijn worsteling met het geloof, want Noah groeide met zeven andere kinderen in Olympia op in een streng christelijk gezin en had een jeugd waarin het geloof allesbepalend was. Maar er was ook sprake van harmonie, want het nest was warm en het geloof werd weliswaar meegegeven, maar niet opgedrongen. Hij verhuisde van het ouderlijk huis naar het hippe Seattle om zijn muzikale carrière vorm te geven. Dat heeft dus geleid tot drie geweldige albums!