Damien Jurado - Maraqopa (2012) ****

Onlangs kreeg ik de cd Maraqopa van Damien Jurado in mijn schoot geworpen.

Ik moest er maar eens naar luisteren, zei een vriend zonder er verder iets aan toe te voegen. Damien Jurado was voor mij een volslagen onbekende. Daarom dacht ik dat het om een debuut ging, want anders had ik wel eerder van hem gehoord. Ik vond het een goed debuut.

Liefhebbers die nauwlettend singer-songwriters volgen, hebben bij het lezen van het bovenstaande allang hun wenkbrauwen gefronst. Damien Jurado (1972), dat is toch die man uit Seattle die al meer dan vijftien jaar eigenzinnige muziek maakt? Die met Maraqopa alweer zijn elfde album uitbrengt? Inderdaad, dat is waar. Net zo waar als dat Maraqopa een goede plaat is. Die constatering blijft. En ik vraag me af hoe zijn andere albums klinken, want ik kan mij niet voorstellen dat die allemaal op dezelfde manier eigenzinnig zijn als dit album.

Damien Jurado heeft op dit album tien gevarieerde liedjes geschreven. De stemming is in grote lijnen mineur. Zijn zang klinkt meestal melancholisch en ontroert op momenten. In de hoge tonen lijkt hij in de verte op Neil Young, zowel stem als lijden, want veel liedjes hebben een sombere ondertoon. Dat blijkt al uit de eerste twee nummers die gaan over de uitzichtloosheid van het leven. En als je je dan hebt ingesteld op ruim een half uur muziek van meneer sombermans klinkt met het titelnummer Maraqopa toch een sprankje hoop. Dat is een betoverend liedje met mooie harmony vocals die je een glimp van de hemel gunnen.

De stemmingen van de liedjes wisselen elkaar op het album af. Working Titles doet denken aan Leonard Cohen. Het lied is akoestisch, ingetogen en poëtisch. Maar vooral het koortje van vrouwen die zingen als engelen, zorgt voor de sfeer van de liedjes van de oude meester. Achtergrondkoortjes zijn op meer liedjes te horen, ze zijn een belangrijk onderdeel van de composities. Op Life Away from the Garden doet zelfs een kinderkoor mee!

Hoe kwetsbaar Damien zich kan voelen is te horen in Museum of Flight (zie het filmpje). Dit breekbaar liefdesliedje begint als een song van Neil Young, dezelfde hoge stem begeleid door een akoestische gitaar. Ik herinner mij Young's A Man Needs a Maid. Over kwetsbaarheid gesproken.

Het album sluit af met Mountains Still Asleep. De hoofdpersoon staat hoog boven de wolken naar zijn geliefde te kijken hoe zij hem wenkt. Clouds komen wel meer voor in zijn liedjes, net als sun, stars en sky. Wat zijn fascinatie is met de hemelattributen is mij niet bekend. Maar dat mede daardoor het album hemels is geworden geef ik graag toe.

Damien Jurado treedt 12 augustus 2012 op in Tivoli, Utrecht.

www.damienjurado.com
www.secretlycanadian.com/blog/2012/04/watch-damien-jurado-performs-live-...