The Beach Boys - That’s Why God Made The Radio ***


[Je kunt dit liedje alleen beluisteren met een Facebook- of Spotify-account!]

Er bestaan mensen die nogal eens lacherig durven te doen over het surfrepertoire van The Beach Boys, maar

in de muziekwereld hebben ze wel het respect gekregen dat ze verdienen voor hun meesterwerk Pet Sounds en de invloed ervan op The Beatles en voor het vorig jaar eindelijk uitgebrachte Smile Sessions. Maar daarnaast kregen ze sinds de jaren ’90 ook erkenning voor albums als Sunflower en Surf’s Up.

Voor de 50ste verjaardag van de band komen ze terug in de bezetting met de overlevende leden van de band en de terugkeer van gitarist David Marks, die de band verliet na bij hen gespeeld te hebben in de periode 1962 – 1963.
Eerst had ik grote bedenkingen toen ik het album voor de eerste keer in het schuifje van mijn player stopte. Maar na een aantal keer luisteren begon ik terug te krabellen. Brian Wilson schreef weer het merendeel van de nummers maar kreeg daar dan ook veel hulp voor van de studiomuzikanten die de 'oude rotten' de ondersteuning en het respect geven dat ze verdienen.

Het album begint met Think About The Days waarin ze met hun zang wat deuntjes brengen met daarbij een Franse hoorn en wat piano om het album heel subtiel te openen en vervolgens uit te monden in de fantastische single That’s Why God Made The Radio. Een nummer dat Brian Wilson al in 1988 schreef samen met gitarist Jim Peterik, die wij kennen van de band Survivor die vroeger voor Rocky het nummerEye Of The Tiger schreef. That’s Why God Made The Radio is weer uitgegroeid tot een nummer waarin de tekst geschreven werd door Brian Wilson als een ode aan de radio en de nieuwe generaties die de band herontdekken. Hij realiseert zich dat ze waarschijnlijk geen vijftig jaar meer bestaan en sluiten een prachtige periode af. In het nummer komt er ook op een bepaald moment een heftigere gitaar tevoorschijn dan we van de band gewend zijn. En ondertussen halen ze vooral uit met hun prachtige zangpartijen ondersteund door de geweldige muzikale stukken die Wilson en de andere schreven.

Met Isn’t It Time doelen ze ook weer op het einde van de band, de heropleving en binnenkort waarschijnlijk toch het definitieve einde. En dat doen ze met fantastische teksten als “The World Has Changed, And Yet The Game Is Still The Same” maar ook andere zinnen als “Remember Those Nights We Spent Just You And I, Little Did We Know How The Time Would Fly”. Met Spring Vacation rekenen ze ook af met de kritiek die ze kregen voor het laatste album (1992) en geven ze weerwoord met de navolgende tekst “Singing Our Songs Is Enough Reason, Harmony Boys Is What We Believe In, Some Said It Wouldn’t Last, All We Can Say Is We’re Still Having a Blast”. Daarbij krijgen ze een prachtige muzikale ondersteuning waarbij de surfsound wat achterwege blijft maar de zangpartijen meer uit de verf komen om de band de laatste keer in de spotlights te zetten.
Maar ook als je verder kijkt zie je een nummer als The Private Life Of Bill And Sue waarin Brian Wilson fantastisch weergeeft hoe de realityshows overkomen. Ondanks zijn leeftijd weet hij nog altijd onderwerpen aan te kaarten die relevant zijn en daarbij prachtige teksten te schrijven.

Shelter is een overbodig nummer dat niet veel bijdraagt aan het album en wordt vervolgens opgevolgd door Daybreak Over The Ocean dat even slecht is als zijn voorganger. Ook Beaches In Mind maakt vervolgens het album niet echt beter.

Met Strange World zet Brian Wilson zich schrap, waarna hij de drie laatste fantastische nummers brengt. De ambitieuze drie-songs-album-closing-suite, die ze waarschijnlijk voor het laatst in hun leven op plaat zetten als The Beach Boys komen dan over als echte klassiekers binnen hun repertoire.
Een nummer als From There To Back Again heeft dat magische dat hun muziek in top jaren ook had en leunt wat dichter aan tegen het oudere werk zowel muzikaal als in de tekst. Pacific Coast Highway is de song waar de volgende zin “It’s Time To Move Along, And I Wanna Go Home” in verborgen zit en waarin het lijkt of ze echt met dit album afscheid willen nemen en dat doen ze met deze drie nummers perfect.
De legendes gaan nog eenmaal verder met Summer’s Gone (co-writer Jon Bon Jovi) waarin de 'Strand Jongens' definitief afscheid nemen met deze fantastische song en met de prachtige woorden 'We Laugh, We Cry, We Live Then Die And Dream About Our Yesterday.'